Bloog Wirtualna Polska
Są 1 094 804 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie

zabarwienia drewna

poniedziałek, 30 kwietnia 2007 15:04
Skocz do komentarzy

Zabarwienia drewna

 Zabarwienia to zmiany naturalnej barwy drewna, którym nie towarzyszą objawy jego rozkładu. Powstają one w następstwie działania na drewno zarówno czynników biologicznych, jak i niebiologicznych.  

ZABARWIENIA POCHODZENIA BIOLOGICZNEGO 

SINIZNA to szaroniebieskie zabarwienie drewna niekiedy prawie czarne, wywołane przez grzyby pasożytnicze, głównie w bielu drewna iglastego. Obniża wartości estetyczne drewna, utrudnia jego nasycanie. Widoczne w części przyobwodowej w postaci promieniowo przebiegających smug.Intensywność barwy zsiniałego drewna wiąże się z pewną obniżką udarności. Sinizna zmniejsza estetyczne walory drewna i wpływa niekorzystnie na jakość produktów chemicznego przerobu. Zwiększa również jego przepuszczalność dla cieczy. Występuje głównie w drewnie bielu gatunków iglastych, najczęściej u So. W krajach Europy Zachodniej i Północnej siniznę uważa się często za cechę korzystną (np. w boazeriach).Pomiar: Na przekroju czołowym pnia ustala się w sposób szacunkowy stosunek powierzchni bielu porażonego przez grzyby wywołujące siniznę do całej powierzchni bielu. Również na czole mierzy się głębokość strefy zsiniałego drewna, a jej wymiar wyraża w cm.Na pobocznicy pnia określa się jej szacunkowo lub przez pomiar długości i szerokości strefy zsiniałego drewna i wyraża w cm. 

BRUNATNICA krwawo-brunatne, niejednolite zabarwienie bielastej części pnia, występuje często z sinizną w drewnie iglastym, głównie sosnowym i świerkowym składowanym zbyt długo w nieodpowiednich warunkach atmosferycznych.Wpływ brunatnicy na właściwości techniczne jest podobny jak sinizny. Pomiar wykonuje się podobnie jak przy siniznie.Zbrunatnienie drewna, często zanikające wraz z przesychaniem, połączone z silnym, przykrym zapachem jest cechą często twardzieli Jd; w początkowym stadium trwającym ok. 40 lat nie wpływa ono na obniżenie wytrzymałości drewna, później przechodzi w zgniliznę.W twardzieli Db występuje zbrunatnienie wewnątrz twardzieli zwane „spalenizną”, traktowane u nas jako poważna wada drewna, w Anglii jako zaleta. W ciągu dłuższego czasu (50-100 lat) może ona przemienić się w zgniliznę, szczególnie wówczas, gdy połączona jest z dużą raną otwartą (odłamany czub, konar).Brunatnica obniża wytrzymałość nawet o 20 % i z tego powodu drewno obarczone brunatnicą jest wykluczone z konstrukcji, narażonych na znaczne obciążenia (np. stojaki kopalniane).Brunatnicę od zgnilizny twardej często nie można odróżnić bez badań laboratoryjnych. 

CZERWIEN BIELU to czerwone zabarwienie strefy bielastej, widoczne w postaci klinowatych smug skierowanych ku rdzeniowi lub w postaci pierścienia. Występuje głównie w składowanym drewnie Św i bielu drewna Db.Pomiar jak przy siniznie.  

FAŁSZYWA TWARDZIEL to zabarwienie wewnętrznej strefy drewna od jasnoróżowej do czerwonobrunatnej w drewnie buka; szarej w drewnie graba, osiki, klonu i jaworu, zarysie kolistym, owalnym, gwiaździstym lub nieregularnym. Występuje w drewnie beztwardzielowym gatunków liściastych i o niezabarwionej twardzieli ( Gb, Os, Bk, Kl, Brz, Tp, Js, Wz).Pomiar: W drewnie okrągłym wykonuje się na czole przez oznaczenie jej szerokości w cm lub w odniesieniu do średnicy czoła w %.Zagadnienie przyczyn powstania fałszywej twardzieli było przedmiotem licznych badań.Pierwszy zajął się nim R. Hartig (1889), który stwierdził, że rolę bodźca w powstawaniu fałszywej twardzieli buka odgrywa powietrze wnikające w głąb drewna przez pęknięcia, rany i obumarłe gałęzie. Powoduje ono utlenianie substancji garbnikowych i pobudza drewno do wytwarzania zatyczek. E. Baumann (1946) uważa, że powstanie fałszywej twardzieli rozpoczyna się w większości wypadków od obumierających gałęzi. Wpływ:Zdrowa, czerwonobrunatna fałszywa twardziel nie wpływa ujemnie na mechaniczne właściwości drewna, zmniejsza jedynie podatność na nasycanie i gięcie oraz wpływa niekorzystnie na estetyczny wygląd drewna. Utrudnia gięcie drewna Bk. Szara barwa fałszywej twardzieli dowodzi istnienia procesów rozkładowych. 

WEWNĘTRZNY BIEL to widoczna na przekroju czołowym, w strefie twardzieli, jasno zabarwiona warstwa drewna, o barwie zbliżonej do bielu, w postaci łuku lub pierścienia, obejmująca kilka do kilkunastu słoi rocznych, występuje w drewnie twardzielowych gatunków drzew, najczęściej w dębowym.Wewnętrzny biel zakłóca jednorodność barwy i fizykochemiczne cechy drewna twardzieli oraz stanowi strefę o małej odporności na rozkład grzybów. Pomiar:Na czole sortymentów okrągłych określa się odległość wewnętrznego bielu od rdzenia lub obwodu w cm lub w odniesieniu do średnicy czoła. Można również wyrazić wymiar przez określenie szerokości tej wady w cm lub w odniesieniu do średnicy czoła.Powstanie wewnętrznego bielu związane jest z działaniem niskich temperatur. Komórki miękiszowe wewnętrznej warstwy bielu (w pobliżu twardzieli) zostają silnie uszkodzone lub zabite przez niskie temperatury. Przy życiu natomiast utrzymuje się miękisz w słojach położonych bliżej obwodu drzewa, ponieważ stężenie soku komórkowego jest w nim większe. W tych warunkach do zamarznięcia treści wewnętrznej komórki miękiszu położonego bliżej obwodu potrzebna jest niższa temperatura niż w słojach przytwardzielowych. Zabicie komórek miękiszowych, szczególnie promieni drzewnych w słojach przytwardzielowych, uniemożliwia przedostanie się substancji pokarmowych ku obwodowi. W tych warunkach słój powstały po zabiciu wewnętrznego miękiszu jest zwykle węższy. W martwych komórkach nie mogą również przebiegać procesy twardzielowania. Słoje więc, w których nastąpiło zniszczenie komórek miękiszowych, pozostają nie zabarwione i nie zawierają wcistek. Przyrosty w których miękisz jest żywy, w następnych latach ulegają normalnemu twardzielowaniu. Brak substancji twardzielowych w wewnętrznym bielu, duże nagromadzenie skrobi i brak wcistek wpływają wydatnie na zmniejszenie się jego odporności na działalność rozkładową grzybów. W związku z tym wewnętrzny biel ulega często zgniliźnie jeszcze w żyjących drzewach, przechodząc w tzw. opuklinę.  

ZAPARZENIE

W drewnie świeżo ściętych drzew o niezabarwionej twardzieli, składowanych w ciepłej porze roku; zmiana naturalnej barwy często na czerwonobrunatną, widoczną na przekroju czołowym w postaci drobnych plam, które powiększając się mogą tworzyć jednolitą zwartą powierzchnię. Zmiana zabarwienia jest wynikiem biochemicznych zmian treści komórek miękiszowych pod wpływem powietrza wnikającego w drewno po ścince. Wraz z powietrzem wnikają zarodniki grzybów, powodujące jednoczesny z zaparzeniem lub opóźniony rozkład drewna z charakterystycznymi w pierwszej fazie plamami na czerwonobrunatnym tle, widocznym tylko na świeżych przekrojach. W dalszej fazie rozkładu drewna zaparzenie przybiera rysunek marmur. Zaparzenie w ciągu bardzo krótkiego czasu prowadzi do rozkładu uniemożliwiającego przerób drewna (jest to jedna z najgroźniejszych wad wtórnych). Pod pojęciem „spalenizny” drewna Db rozumie się krwawobrunatne przebarwienie twardzieli Db, często o przebiegu nieregularnym, powodowane przez grzyb Fistulina hepatica.Wada ta, chociaż w normie nie wymieniona, jest dobrze znana u brakarzy, często dyskwalifikująca cenny surowiec dębowy.Jak wykazały badania Z. Laurowa (1985), drewno Db ze spalenizną (ale bez zgnilizny) może być w pełni stosowane w konstrukcjach nie narażonych na znaczne obciążenia dynamiczne – nie powinni być zalecane na prowadniki szybowe.  Pomiaru się nie wykonuje, stwierdza się jedynie obecność zaparzenia.  

ZABARWIENIA POCHODZENIA NIEBIOLOGICZNEGO 

Zabarwienia tej grupy stanowią zmiany naturalnej barwy drewna, spowodowane działaniem czynników atmosferycznych lub związków nieorganicznych. 

ZACIĄGI GARBNIKOWE (SŁONECZNE) to brunatne zabarwienie drewna, w postaci plam, od których ciągną się w głąb drewna klinowate smugi. Zabarwienie jest następstwem utleniania wyługowanych garbników. Powstaniu zaciągów sprzyja silne nasłonecznienie czół drewna, ciepła i wilgotna pogoda oraz intensywne wyparowywanie wody wolnej, w której rozpuszczone są związki garbnikowe.Występuje w drewnie liściastym zawierającym garbniki, głównie w dębowym.Pomiaru się nie wykonuje, stwierdza jedynie obecność. 

PLAMY WODNE to rdzawe lub szarobrunatne zabarwienie w warstwie trzyobwodowej drewna spławianego lub składowanego w wodzie.Przyczyną ich powstawania są zarówno zaburzenia w procesach przewodzenia wody, jak i przepływ wód opadowych przez pęknięcia między rozwidleniami, otwory po odłamanych gałęziach itp. Plamy wodne występują w drewnie wszystkich gatunków drzew, najczęściej jednak u Jd, So, Os, Bk, Js.Zwiększa skłonność drewna do pękania i sprzyja wnikaniu zarodników grzybów w głąb surowca. Pomiaru się nie wykonuje, stwierdza się jedynie obecność.

Podziel się
oceń
1
0


Komentarze do wpisu

Skocz do dodawania komentarzy
  • dodano: 14 czerwca 2010 18:04

    zajebiscie

    autor eloiz

Komentuj z OpenID

Zapamiętaj Nick

Zapamiętaj Blog

Wstaw emotikona

Akceptuję regulamin i zobowiązuję się do przestrzegania jego postanowień.

środa, 23 kwietnia 2014

Licznik odwiedzin:  15 768  

Kalendarz

« kwiecień »
pn wt śr cz pt sb nd
 010203040506
07080910111213
14151617181920
21222324252627
282930    

Galerie

Archiwum

O moim bloogu

tematyka tego bloga ma sluzyc uczniom technikum lesnego, jako pomoc w nauce przedmiotu uzytkowanie lasu

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 15768

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl